Proszę zajrzeć do pamiętnika naszego domu

Lokal prowadzi spółka WAFFLE ADVERTISING LTD, 85 Great Portland Street, London W1W 7LT, Wielka Brytania. Na co dzień rozmawiają z Państwem jednak ludzie z Władysławowa i okolic: hostessa przy drzwiach, kierowniczka sali, szef kuchni i krupier, o których piszemy niżej.

Pomysł na dom pojawił się w głowie Emila Żaka, który przez dwadzieścia lat pływał na kutrach z tutejszego portu. Kiedy wrócił na stałe na brzeg, nie umiał usiedzieć w domu. Chodził po alei Żeromskiego i zaglądał do pustych budynków, aż trafił na starą szopę, w której kiedyś suszono i łatano sieci.

Pierwszą decyzją Emila było to, żeby nie robić z szopy muzeum. Rybacy, którzy ją pamiętali, prosili o jedno: żeby w środku nie pachniało farbą, tylko drewnem, solą i dymem z pieca. Udało się to osiągnąć dzięki temu, że malarze pracowali zimą, przy otwartych oknach, a podłogę wypolerowano dopiero po wielu tygodniach, kiedy deski przestały pić wilgoć z powietrza.

Szopa miała wysoki strop, grube belki i żelazne haki, na których wisiały dawniej siatki. Emil zobaczył w niej salę, w której ludzie siedzą razem, a nie każdy w swoim kącie. Pierwsze miesiące spędził na czyszczeniu murów z soli i na wymianie podłogi, bo morze zostawia ślady nawet w drewnie.

Kuchnię zbudowano na parterze, tam gdzie stał piec do ogrzewania hali. Sala na piętrze długo czekała na sukno i stoły, bo Emil chciał, żeby nie przypominała ani kasyna z filmu, ani biura. Wynikiem jest pomieszczenie, w którym pachnie drewnem i herbatą, a światło spada niskimi stożkami na zielone blaty.

Dom otworzył się jesienią, kiedy wczasowicze już wyjechali, a mieszkańcy mieli wreszcie czas. Pierwszymi gośćmi byli rybacy, ich żony i sąsiedzi z alei. Do dziś zdarza się, że ktoś z nich przychodzi, siada pod ścianą i patrzy na haki z ciepłym uśmiechem.

Dziś w domu pracuje piętnaście osób, z czego dziewięć mieszka we Władysławowie od urodzenia. Kelnerzy znają większość stałych gości z imienia i wiedzą, kto lubi zupę bardzo gorącą, a kto prosi o szklankę ciepłej wody z cytryną. To drobiazgi, ale właśnie z nich składa się wrażenie, że ktoś o nas pamięta.

Dzień w domu zaczyna się przed południem w kuchni. Przemysław Kowalik odbiera ryby z portu, nastawia zupy i przegląda zapasy. Joanna Sobczak sprawdza listę rezerwacji i zamawia kwiaty do jadalni, a Zofia Sokołowska układa menu na stolikach.

Po południu schodzą się pozostali. Hubert Zając tasuje talie, które wymieniamy co tydzień, i sprawdza, czy sukno leży równo. O szesnastej otwieramy drzwi, wpuszczamy pierwszych gości i zapalamy lampy w jadalni.

Wieczorem dom gęstnieje. Przy parterowych stolikach siedzą rodziny, na piętrze pary i grupki znajomych. Kto skończył kolację, schodzi lub wchodzi po schodach; nikt nikogo nie popędza. O północy gasimy światła w kuchni, a o wpół do pierwszej zamykamy salę.

Zimą dom jest spokojniejszy, więc częściej rozmawiamy z gośćmi o wszystkim i o niczym. Latem przychodzą wczasowicze z całej okolicy i trzeba się mocno natrudzić, żeby każdy miał miejsce. Obie pory roku lubimy tak samo, choć z różnych powodów.

Gdy dzień się kończy, ekipa zbiera się jeszcze na chwilę w jadalni. Zofia czyta z książki rezerwacji uwagi z całego wieczoru, Joanna zapisuje, co należy poprawić, a Przemysław kosztuje ostatnie porcje zupy i zawsze coś dopowiada do przepisu. Hubert liczy żetony do ostatniego i zamyka pudełko, w którym nic nie może zginąć.